Ο Επαγγελματίας Ασφάλειας ως Λειτουργός της Κοινωνίας

*του Ιωάννη Κουρσιούμη, BA, MSc  

Σύμβουλου Ασφαλείας - Εκπαιδευτή Ενηλίκων στα Στελέχη Ασφαλείας Ατόμων & Υποδομών

Εισαγωγή

Στη σύγχρονη κοινωνία, η Ασφάλεια αποτελεί βασικό πυλώνα για την εύρυθμη λειτουργία και την ευημερία των πολιτών. Ο Επαγγελματίας Ασφάλειας διαδραματίζει καίριο ρόλο στην προστασία ανθρώπων, περιουσιών και πληροφοριών, λειτουργώντας ως αρωγός στην τήρηση της δημόσιας τάξης και στην ενίσχυση του κράτους δικαίου. Ωστόσο, η κοινωνική αντίληψη για το επάγγελμα αυτό συχνά επισκιάζεται από υποτιμητικούς όρους, όπως «σεκιουριτάς», που δεν αντανακλούν την πραγματική αξία και συμβολή των επαγγελματιών του κλάδου.​

Ιστορική Αναδρομή και οι «Φύλακες» του Πλάτωνα

Η ανάγκη για την ύπαρξη ανθρώπων που μεριμνούν για την ασφάλεια μιας κοινότητας δεν είναι νέα. Στην αρχαία ελληνική σκέψη, η έννοια του φύλακα και του προστάτη της πόλης συναντάται στην Πολιτεία του Πλάτωνα. Εκεί, οι Φύλακες της ιδανικής πολιτείας εκπαιδεύονται από μικρή ηλικία όχι μόνο στη σωματική ρώμη, αλλά και στη φιλοσοφία, τη μουσική και την ηθική ακεραιότητα.​

Ο Πλάτωνας δεν περιγράφει απλούς φρουρούς, αλλά λειτουργούς που συνδυάζουν δύναμη, κρίση και ψυχική σταθερότητα, ικανούς να προστατεύουν την πόλη όχι μόνο από εξωτερικούς κινδύνους, αλλά και από εσωτερικές παρεκτροπές. Ο σύγχρονος επαγγελματίας ασφάλειας, εφόσον εκπαιδεύεται συστηματικά και λειτουργεί με ήθος και αυτοσυγκράτηση, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως απόγονος της φιλοσοφικής αυτής προσέγγισης.​

Όπως οι Πλατωνικοί Φύλακες, έτσι και οι σύγχρονοι λειτουργοί ασφαλείας δεν θα πρέπει να εκτελούν απλώς εντολές – καλούνται να είναι διακριτικοί, να κρίνουν καταστάσεις με διορατικότητα και να επεμβαίνουν με μέτρο και υπευθυνότητα. Είναι φορείς πολιτισμού και εγγυητές της σταθερότητας.​

Ορολογία, γλωσσική απόδοση και κοινωνική αντίληψη

Η σημασία της ορολογίας που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα επάγγελμα είναι κρίσιμη, καθώς διαμορφώνει τη συλλογική συνείδηση και την κοινωνική αποδοχή. Ο όρος «Επαγγελματίας Ασφαλείας» είναι επακριβής και εμπεριέχει το στοιχείο της δεξιότητας, της υπευθυνότητας και του επαγγελματισμού. Το ίδιο ισχύει και για όρους όπως:​

• Υπάλληλος Ασφάλειας – ουδέτερος, περιγραφικός όρος.
• Στέλεχος Ιδιωτικής Ασφάλειας – τονίζει το διοικητικό και οργανωτικό σκέλος του ρόλου.
• Φύλακας Ασφαλείας – χρησιμοποιείται επίσημα και στον Νόμο 2518/1997 όπως τροπ. με Ν. 3707/2008 για την ιδιωτική ασφάλεια.​

Αντίθετα, ο όρος «σεκιουριτάς», που προέρχεται από το αγγλικό «security», έχει μεταφερθεί στην ελληνική καθομιλουμένη με έναν τρόπο που συχνά φέρει ειρωνική ή μειωτική χροιά. Στις περισσότερες περιπτώσεις χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν υποαμειβόμενο, ελλιπώς καταρτισμένο εργαζόμενο, που απλώς «στέκεται» κάπου, παραβλέποντας το πλήθος αρμοδιοτήτων και την επαγγελματική του ευθύνη.​

Ένα ανάλογο παράδειγμα είναι το γεγονός ότι στα αγγλικά ο αστυνομικός αποκαλείται «cop», που είναι μεν ανεπίσημος, αλλά όχι προσβλητικός όρος. Στην ελληνική όμως, ο αντίστοιχος όρος φέρει έντονα υποτιμητικό χαρακτήρα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όταν αποκαλούμε ως «σεκιουριτά» τον λειτουργό ασφάλειας – συρρικνώνουμε το επάγγελμά του σε μία γλωσσική καρικατούρα.​

Η κοινωνία, επομένως, οφείλει να επανεξετάσει το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί, προκειμένου να διαμορφώσει συνθήκες σεβασμού και αναγνώρισης για έναν κρίσιμο τομέα δημόσιας και ιδιωτικής ζωής.​

Συμβολή στο έργο της Αστυνομίας: Παρατήρηση, Αντίληψη, Συνεργασία

Ένας σωστά καταρτισμένος επαγγελματίας ασφαλείας μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στο ευρύτερο έργο της αστυνομίας. Αν και δεν φέρει τα ίδια καθήκοντα ή εξουσίες, συχνά λειτουργεί ως μάτι και αυτί της κοινωνίας σε σημεία όπου η παρουσία της κρατικής αστυνόμευσης δεν είναι συνεχής.​

Οι βασικές δεξιότητες που καθιστούν τον επαγγελματία ασφάλειας πολύτιμο συνεργάτη της αστυνομίας περιλαμβάνουν:

• Η παρατηρητικότητα: η ικανότητα να εντοπίζει μικρές αποκλίσεις στη συμπεριφορά ή στο περιβάλλον, που ενδέχεται να αποτελούν προειδοποιητικά σημάδια απειλής ή παράνομης ενέργειας.
• Η ταχεία αντίληψη: να αντιλαμβάνεται άμεσα την ουσία ενός περιστατικού και να επιλέγει την κατάλληλη αντίδραση.
• Η πιστή καταγραφή και αναφορά: στοιχεία όπως η περιγραφή υπόπτων, πινακίδες κυκλοφορίας, ώρα και τόπος μπορούν να αποβούν καθοριστικά για την επιτυχία μίας αστυνομικής επιχείρησης.

Σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Κυριακάκη (2023), «ένα στέλεχος ασφαλείας είναι ικανό να ερμηνεύει τα διάφορα «γιατί» των κινδύνων, όντας ταυτόχρονα και διοικητής έργου, προκειμένου να μπορέσει να πετύχει τις καλύτερες πρακτικές, στον τρόπο ελέγχου των κινδύνων, ώστε να προσδώσει βιωσιμότητα σε μία επιχείρηση ή σ’ έναν οργανισμό»

Ο Αναστάσιος Γερασιμάτος (2020) αναφέρει ότι : «η παροχή υπηρεσιών (ασφάλειας, άμυνας, υγείας, πολιτικής προστασίας, παιδείας, κ.α.), έχει προσωπικότητα. Την προσωπικότητα των Στελεχών της. […] Τα στελέχη όλων των βαθμίδων, είναι, στον ίδιο βαθμό επιφορτισμένα, με την διατήρηση του αρίστου χαρακτήρα, της προσωπικότητας της υπηρεσίας».

Τέλος ο Νικόλαος Χατζόβουλος (2024) επισημαίνει πως : «οι εκχωρήσεις αρμοδιοτήτων προς την Ιδιωτική Ασφάλεια έχει επιφέρει σημαντική άνθιση στον Κλάδο και ταυτόχρονα περικλείει δυνητικά οφέλη για την παροχή του υπέρτατου αγαθού της Ασφάλειας στην Ελληνική κοινωνία».

Ο Επαγγελματίας Ασφάλειας ως αρωγός της κοινωνίας και του Κράτους Δικαίου

Η ευρυθμία μιας κοινωνίας δεν εξαρτάται μόνο από τους νόμους και την εφαρμογή τους, αλλά και από εκείνους που εργάζονται προληπτικά, με διακριτικότητα, ενσυναίσθηση και υπευθυνότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο επαγγελματίας ασφάλειας δεν είναι απλώς ένας φύλακας – είναι θεσμικός εταίρος στην προσπάθεια διατήρησης της κοινωνικής συνοχής.

Η παρουσία του εμπνέει εμπιστοσύνη, αποτρέπει παραβατικές συμπεριφορές και ενισχύει την ποιότητα ζωής, ιδιαίτερα σε κρίσιμα περιβάλλοντα: νοσοκομεία, μέσα μαζικής μεταφοράς, εκπαιδευτικά ιδρύματα και εμπορικά κέντρα. Επιπλέον, με την κατάλληλη θεσμική κατοχύρωση και διαρκή επιμόρφωση, μπορεί να εξελιχθεί σε ακόμα ισχυρότερο κρίκο της κοινωνικής αλυσίδας ασφάλειας.

Συμπέρασμα

Ο Επαγγελματίας Ασφάλειας, εμπνεόμενος από τους πλατωνικούς Φύλακες, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας στη σύγχρονη κοινωνία. Η αναγνώριση της αξίας του, η χρήση ορθών και σεβαστών ορολογιών και η ενίσχυση της συνεργασίας με τις αστυνομικές αρχές συνιστούν βήματα προς την κοινωνική αναβάθμιση του επαγγέλματος.

Ακριβώς όπως στην Ελληνική Αστυνομία ο όρος «cop» δεν ισοδυναμεί με την ελληνική λέξη που εσφαλμένα της αποδίδεται, έτσι και ο επαγγελματίας ασφάλειας δεν πρέπει ποτέ να υποβιβάζεται στον όρο «σεκιουριτάς». Είναι λειτουργός της κοινωνίας, φορέας ευθύνης και επαγγελματισμού, αρωγός του κράτους δικαίου. Ο ρόλος του δεν περιορίζεται στη φύλαξη – είναι κρίσιμος παράγοντας πρόληψης, παρατήρησης και αντίδρασης, με συμβολή που εκτείνεται πολύ πέρα από την απλή παρουσία του στον χώρο.

Η σύγχρονη κοινωνία οφείλει να αναγνωρίσει και να αναβαθμίσει την εικόνα αυτού του επαγγέλματος, προσφέροντάς του το κύρος και τον σεβασμό που πραγματικά του αναλογούν.

Βιβλιογραφία

·        Κυριακάκης, Σ. – Γερασιμάτος Α.  (2023). ‘‘ORGANON’’ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ της PRIVATE SECURITY INDUSTRY, Εκδόσεις : Ελληνικό Ινστιτούτο Διαχείρισης Κρίσεων και Καταστροφών

·        Γερασιμάτος, Α. (2020) διδακτική ενότητα από το πρόγραμμα εξειδίκευσης του Ε.Ι.ΔΙ.Κ.ΚΑ. «ΗΓΕΣΙΑ Ομάδας Έρευνας και Διάσωσης»

·        Χατζόβουλος, Ν. (2024). Το μέλλον του κλάδου της ασφάλειας υπό το πρίσμα της Πολιτείας του Πλάτωνα. Security Manager. Τεύχος 110,  https://www.securitymanager.gr/to-mellon-toy-kladoy-tis-asfaleias-ypo-to-prisma-tis-politeias-toy-platona

·        Button, M., & Stiernstedt, P. (2018). Security officers and crime prevention: The role and limits of private policing. Policing and Society, doi.org/10.1080/10439463.2016.1187147

·        Jones, T., & Newburn, T. (2006). Private security and public policing. Oxford University Press.

Ίμβρος: Από την ελπίδα των Σεβρών στη αποστέρηση της Λωζάνης. Η χαμένη πατρίδα που αντιστέκεται

* του Ιωάννη Π. Κουρσιούμη, ΒΑ Ιστορίας, MSc Διεθνών Σχέσεων Στρατηγικής & Ασφάλειας

Η Ίμβρος, ένας τόπος όπου η ελληνική ψυχή παραμένει αδούλωτη, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ιστορικών αδικιών και εθνικών διεκδικήσεων που χάθηκαν μέσα στη δίνη των γεωπολιτικών συμφερόντων. Από τη Συνθήκη των Σεβρών (1920), που πρόσκαιρα αναγνώρισε την ελληνικότητα του νησιού, έως τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), που την παραχώρησε στην Τουρκία με ειδικό καθεστώς αυτονομίας – το οποίο ουδέποτε τηρήθηκε – η Ίμβρος βίωσε και εξακολουθεί να βιώνει έναν αγώνα επιβίωσης μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον.

Η συνθήκη των Σεβρών: Η χαμένη ευκαιρία του Ελληνισμού

Η Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε στις 10 Αυγούστου 1920, υπήρξε το αποκορύφωμα των ελληνικών διπλωματικών επιτυχιών μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Προέβλεπε την ενσωμάτωση της Ίμβρου και της Τενέδου στην Ελλάδα, αναγνωρίζοντας το αδιαμφισβήτητο ελληνικό στοιχείο που κυριαρχούσε στα δύο νησιά από την αρχαιότητα.

Ωστόσο, αυτή η συνθήκη δεν επικυρώθηκε και δεν εφαρμόστηκε λόγω των ανακατατάξεων που προέκυψαν από τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922). Η Ελλάδα, εξαντλημένη από τη δεκαετή πολεμική της προσπάθεια, δεν μπόρεσε να επιβάλει τους όρους της Συνθήκης των Σεβρών. Η άτακτη υποχώρηση στο μικρασιατικό μέτωπο άλλαξε δραματικά τον πολιτικό και στρατηγικό χάρτη της περιοχής, καθώς έδωσε στη νεοσύστατη Τουρκία του Μουσταφά Κεμάλ τη δυνατότητα να επαναδιαπραγματευθεί τη θέση της στο διεθνές πεδίο.

Η συνθήκη της Λωζάνης: Από την υπόσχεση στην αποστέρηση

Με τη νέα διεθνή συγκυρία, η Τουρκία κατάφερε να εξασφαλίσει σκληρούς όρους στη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου 1923. Η Ίμβρος και η Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία με την προϋπόθεση ότι θα απολάμβαναν ένα ειδικό καθεστώς αυτονομίας, σύμφωνα με το άρθρο 14 της συνθήκης. Αυτό σήμαινε ότι οι ελληνικοί πληθυσμοί των νησιών θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη γλώσσα, τα έθιμα, τα σχολεία, τις εκκλησίες τους, τον εν γένει πολιτισμό τους δηλαδή, χωρίς παρεμβάσεις από τις τουρκικές αρχές. Στην Ίμβρο μάλιστα, δεν κατοικούσε τουρκικός πληθυσμός και παρέμεινε το σύνολο των Ελλήνων Ορθοδόξων.

Ωστόσο, για την Τουρκία η παραβίαση των άρθρων της Συνθήκης έγινε καθημερινή πρακτική. Αντί για αυτονομία, η Άγκυρα εφάρμοσε μια πολιτική σταδιακής εκδίωξης του ελληνικού πληθυσμού υπονομεύοντας το νομικό και πολιτιστικό καθεστώς των Ιμβρίων και Τενέδιων. Οι ελληνικές κοινότητες αποδυναμώθηκαν σταδιακά, με αποκορύφωμα τις δεκαετίες του 1950 και 1960, όταν οι τουρκικές αρχές επέβαλαν ακραία καταπιεστικά μέτρα.

 

Οι Ανθελληνικές Πολιτικές της Τουρκίας: Στρατηγική αφελληνισμού

Από το 1923 και μετά, η τουρκική κυβέρνηση υλοποίησε μια συντονισμένη πολιτική εξάλειψης του πληθυσμού της Ίμβρου, χρησιμοποιώντας ποικίλα μέσα:

• Δήμευση και απαλλοτρίωση ελληνικών περιουσιών: Οι τουρκικές αρχές κατάσχεσαν μεγάλα τμήματα γεωργικής γης, εκδιώκοντας σταδιακά τους Έλληνες κατοίκους από τις εστίες τους. Οι εκτάσεις αυτές δόθηκαν σε Τούρκους εποίκους από την ασιατική ενδοχώρα, ενώ πολλές ελληνικές περιουσίες χαρακτηρίστηκαν ως «κρατικές» και διανεμήθηκαν σε μουσουλμανικούς πληθυσμούς από άλλες περιοχές της Τουρκίας.
• Καταπάτηση του δικαιώματος στην αυτοδιοίκηση: Η κατάργηση των ελληνικών κοινοτήτων σήμαινε ότι οι Ίμβριοι δεν είχαν καμία πολιτική εκπροσώπηση καθώς κανείς κάτοικος του νησιού δε συμμετείχε στη διοίκηση. Η διοίκηση και η αστυνομία πέρασαν σε τούρκικα χέρια και άνοιξε ο δρόμος για τουρκικό στρατό στο νησί, παρόλο που, σύμφωνα με τη συνθήκη, έπρεπε να είναι αποστρατικοποιημένο
• Επιβολή περιοριστικών νόμων: Το 1927 έκλεισε η κεντρική σχολή της Ίμβρου και η εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων έγινε υποχρεωτικά τουρκική. Παράλληλα αντικατέστησε τις ελληνικές τοπωνυμίες με τουρκικές γεγονός που επέφερε την μετονομασία του νησιού σε Gökçeada. Tο 1945 οι τουρκικές τοπικές αρχές απαγόρευσαν τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας απόφαση που τελικώς δεν εφαρμόστηκε κατόπιν απανωτών διαβημάτων των κοινοταρχών.
• Υπέρογκη αύξηση της φορολογίας στους Ιμβρίους: Από το 1940 έως το 1945 επιβλήθηκαν εξοντωτικοί φόροι στους Έλληνες και ο περίφημος φόρος περιουσίας ο οποίος έχει αναγνωριστεί ως φόρος που στόχευε στην οικονομική καταστροφή των μειονοτικών πληθυσμών προς όφελος των Τούρκων.
• Παράνομη Επιστράτευση: Οι νέοι των χωριών επιστρατεύτηκαν παράνομα και στάλθηκαν στα περίφημα τάγματα εργασίας (ameletaburu). Εκεί οι συνθήκες εργασίας σε συνδυασμό με την ελλιπή διατροφή και της άσχημες συνθήκες διαβίωσης οδήγησα στην εξάντληση.
• Οι «Ανοιχτές Αγροτικές Φυλακές»: Οι τουρκικές αρχές εγκατέστησαν στην Ίμβρο φυλακές βαρυποινιτών τους οποίους μετέφεραν από την Ανατολή, γεγονός που προκάλεσε κύμα εγκληματικότητας και τρομοκρατίας, υπό την ανοχή των αρχών.
• Βία και καταστροφή πολιτιστικών μνημείων: Τα ελληνικά σπίτια, οι εκκλησίες και τα κοιμητήρια λεηλατήθηκαν, ενώ οι κάτοικοι υπέστησαν επιθέσεις και εκφοβισμούς. Χαρακτηριστικές είναι μαρτυρίες που αναφέρουν ότι : «τούρκοι στρατιώτες πυροβολούσαν ελεύθερα τις στέγες των ιδρυμάτων, των εκκλησιών, των σχολείων, έτσι ώστε σταυροί, δικέφαλοι αετοί και οτιδήποτε άλλο θύμιζε το ελληνογενές παρελθόν και το ελληνικό παρόν της Ίμβρου, αφανίστηκαν».

Ο αγώνας των Ιμβρίων: αντίσταση και διατήρηση της παράδοσης

Παρά τις διώξεις, οι Ίμβριοι κράτησαν ζωντανή τη φλόγα του ελληνισμού. Οι κοινότητές τους στην Ελλάδα και το εξωτερικό συνέχισαν να διατηρούν την πολιτιστική τους ταυτότητα μέσω εκδηλώσεων, ερευνητικών προγραμμάτων και επαφών με τη γενέτειρα γη τους.

Η Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας-Θράκης ιδρύθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη με πρωταρχικό σκοπό να υποστηρίξει τα δίκαια των στρατευμένων στον Ελληνικό Στρατό Ιμβρίων που δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, κι έμελλε να αφήσει το στίγμα της στην ιστορία της Ίμβρου μέσω της συνεχούς και έντονης δραστηριότητάς της αναφορικά με την προάσπιση των δικαιωμάτων των Ιμβρίων.

 

Πατριάρχης Βαρθολομαίος: ο πνευματικός ηγέτης του αγώνα

Στις 29 Φεβρουαρίου 1940 στους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου συνέβη κάτι εξαιρετικά σημαντικό για το νησί  που έμελλε να φέρει τις επόμενες δεκαετίες την ελπίδα στους Ιμβρίους. Ο λόγος αφορά στη γέννηση του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου,  κατά κόσμον Δημήτριο Αρχοντώνη, το «πιο λαμπρό τέκνο της Ίμβρου». Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του τελέστηκε για πρώτη φορά μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή λειτουργία στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά τον Δεκαπενταύγουστο του 2010. Ομοίως για πρώτη φορά μετά το 1922 τελέστηκε αγιασμός των υδάτων την ημέρα των Θεοφανίων του 2019 στην Τρίγλια της Προύσας. To 2015 με προσωπικές του ενέργειες, συνέβαλε καθοριστικά στην επαναλειτουργία του ελληνικού σχολείου της Ίμβρου, σηματοδοτώντας μια ιστορική στιγμή για την επιβίωση του ελληνικού στοιχείου στο νησί. Η παρουσία του αποτελεί σύμβολο αντίστασης και ελπίδας για την αναβίωση της ελληνικής παρουσίας στην Ίμβρο.

Αντί επιλόγου: η Ίμβρος δεν λησμονείται – γίνεται φλόγα που φωτίζει το μέλλον

Η Ίμβρος δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι ένα σύμβολο. Ένας ακοίμητος φάρος του Ελληνισμού, που μέσα από δεκαετίες εγκατάλειψης, αδικίας και βίας, κατάφερε να κρατήσει αναμμένη τη σπίθα της μνήμης, της πίστης και της ταυτότητας. Δεν είναι απλώς μια «χαμένη πατρίδα»· είναι μια πατρίδα που ποτέ δεν παραδόθηκε. Και ακριβώς γι’ αυτό, δεν μπορεί να θεωρηθεί χαμένη.

Η ιστορία της Ίμβρου δεν είναι κλειστό κεφάλαιο, αλλά εκκρεμότητα απέναντι στην Ιστορία, τη Δικαιοσύνη και την Ανθρωπιά. Το χρέος της συλλογικής μας μνήμης είναι να κρατήσει αυτή την εκκρεμότητα ζωντανή, όχι για να υποδαυλίσει το μίσος, αλλά για να απαιτήσει τον σεβασμό, την αναγνώριση και – ίσως – την επανόρθωση.

Η Ίμβρος δεν ζητά οίκτο. Ζητά αλήθεια και αξιοπρέπεια. Και όσο υπάρχουν φωνές που τη θυμούνται, που γράφουν, που μιλούν, που διδάσκουν στα παιδιά της το όνομά της, τόσο θα υπάρχει. Όχι μόνο ως τόπος στο χάρτη, αλλά ως πνευματικό σημείο αναφοράς για έναν Ελληνισμό που – παρ’ όλες τις ήττες του – ποτέ δεν έμαθε να ξεχνά.

 

Βιβλιογραφία

• Σταματίδης, Γ., & Καζαντζίδου, Μ. (2023). Η Ιστορία της Ίμβρου μέσα από τις μαρτυρίες των ανθρώπων της. Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας Θράκης.
• Παπαγεωργίου, Σ.Ν. (1994). Ίμβρος. Σύλλογος προς διάδοση ελληνικών γραμμάτων
• Alexandris, A. (1992). The Greek minority of Istanbul and Greek-Turkish relations, 1918–1974. Center for Asia Minor Studies.
• Oran, B. (Ed.). (2007). Turkish minorities and minority rights. TESEV Publications.

Aπάτες τρίτης ηλικίας με το πρόσχημα του «ψεύτικου συγγενή»

*του Ιωάννη Π. Κουρσιούμη

Συμβούλου Ασφαλείας, MSc Διεθνών Σχέσεων, Στρατηγικής & Ασφάλειας

Τα τελευταία χρόνια, έχουν αυξηθεί οι περιπτώσεις όπου επιτήδειοι πλησιάζουν ανυποψίαστα άτομο – συνήθως ηλικιωμένους στον δρόμο ή έξω από το σπίτι τους και τους ξεγελούν για να τους πάρουν χρήματα. Κατά κύριο λόγο κάνουν την εμφάνισή τους στα τέλη κάθε μήνα κατά τις ημέρες πληρωμής μισθών και συντάξεων και καραδοκούν έξω από τις τράπεζες και τα ΑΤΜ.

Είναι ευγενικοί, ήρεμοι και πολλές φορές καλοσυνάτοι. Μας πλησιάζουν και υποδύονται τους φίλους ή τους συνεργάτες του παιδιού, του εγγονιού, του ανεψιού μας.

Μπορεί να μας πουν κάτι σαν:

«Ο εγγονός σας είχε ατύχημα και μου είπε να σας ζητήσω λεφτά για να τον βοηθήσουμε.»

«Η κόρη σας μου ζήτησε να περάσω να πάρω κάποια χρήματα γιατί δεν μπορεί να έρθει η ίδια»

«Ο γιος σας δικαιούται επιστροφή φόρου 15000 ευρώ. Είμαι ο λογιστής του και μ έστειλε να μου δώσετε 1700 ευρώ για καταβολή φόρου στην εφορία.»

 

Σκοπός τους είναι να μας αιφνιδιάσουν, να μας αγχώσουν και να μας μπερδέψουν, ώστε να τους δώσουμε γρήγορα χρήματα χωρίς να το σκεφτούμε καλά.

Τι κάνουμε αν μας συμβεί κάτι τέτοιο:

ü  Δεν δίνουμε ποτέ χρήματα σε αγνώστους!
Όποιος κι αν λέει πως είναι, δεν τον εμπιστευόμαστε

ü  Δεν διστάζουμε και δεν ντρεπόμαστε να πούμε «όχι δεν σου δίνω»
Δεν είναι αγένεια. Είναι προστασία!

ü  Καλούμε  αμέσως τον συγγενή που αναφέρουν
Επικοινωνούμε εμείς, με το δικό μας τηλέφωνο με την κόρη, τον γιο ή την εγγονή μας και τους ρωτάμε αν ισχύει αυτό που μας είπαν

ü  Προσπαθούμε να συγκρατήσουμε τα χαρακτηριστικά τους
Με αυτό τον τρόπο διευκολύνουμε το έργο των Αρχών. Αν νιώσουμε άβολα ή φοβηθούμε, μπαίνουμε σε ένα μαγαζί και καλούμε σε βοήθεια.

ü  Το αναφέρουμε σε κάποιον – και στην αστυνομία!
Ό,τι κι αν έγινε, ενημερώνουμε κάποιο οικείο μας πρόσωπο και καλούμε το 100. Να θυμούμαστε: Δεν είμαστε μόνοι!

 

Πώς να προστατευτούμε γενικά:

Ø  Μιλάμε με τα παιδιά και τα εγγόνια μας
Τους ζητούμε να μας ενημερώνουν πρωτύτερα αν στείλουν κάποιο δικό τους άτομο να μας συναντήσει. Συμφωνούμε να χρησιμοποιούμε μια «λέξη-κωδικό» που μόνο εμείς γνωρίζουμε.

Ø  Δεν κρατάμε πολλά χρήματα πάνω μας
Όσο λιγότερα χρήματα έχουμε, τόσο πιο ασφαλείς είμαστε

Ø  Αν κάποιος μας φαίνεται ύποπτος, απομακρυνόμαστε
Δεν χρειάζεται να απολογούμαστε. Η ασφάλειά μας είναι πιο σημαντική.

Δεν ντρεπόμαστε να αντιδράσουμε – φροντίζουμε τον εαυτό μας!

Οι απατεώνες έχουν εξασκηθεί στο να εξαπατούν. Δεν φταίμε εμείς. Το σημαντικό είναι να είμαστε σε εγρήγορση, επαρκώς ενημερωμένοι και να μιλάμε με τα κοντινά μας πρόσωπα.

Μια καλή κουβέντα, μια προειδοποίηση, μπορεί να προστατέψει και εμάς αλλά  και άλλους ανθρώπους της ηλικίας μας.

Η ασφάλεια ξεκινά με την προσοχή και την ενημέρωση. Δεν αφήνουμε κανέναν να μας ξεγελάσει με το όνομα της οικογένειάς μας!